من الان سوالی که برام مطرحه اینه که اگه پارازیت انداختن روی شبکه های ماهواره ای برخلاف قوانین بین المللیه ، اصولن مرجع بین المللی ای هم برای برخورد باهاش به وجود اومده یا نه 

To love is to suffer. To avoid suffering, one must not love. But then, one suffers from not loving. Therefore, to love is to suffer; not to love is to suffer; to suffer is to suffer. To be happy is to love. To be happy, then, is to suffer, but suffering makes one unhappy. Therefore, to be happy, one must love or love to suffer or suffer from too much happiness
- Woody Allen -

جایزه محمد امین رویترز برای بلاگرای ایرانی

وبلاگ علی پیرحسینلو + 

   وبلاگ بهمن احمدی امویی +

وبلاگ محمد علی ابطحی +

وبلاگ شهاب الدین طباطبایی  +

و بقیه

Voices4IRAN – NY Chapter [+]

دز انزجار هفته 

شخصیت اصلی : راننده آژانس

شخصیت فرعی :  دوست دختر / نامزد / همسر راننده آژانس  پشت تلفن

دیالوگ ها 

شخصیت فرعی : …  نامفهموم 

شخصیت اصلی : حق نداری بری ها . من اجازه نمی دم

شخصیت فرعی : باشه نمی رم

عقیده و اندیشه آدمی چی توز حلقه ای نیست

تک ماکارون پروانه ای است

سابقه نداشته من بعد از مو کوتاه کردن انسان دلپذیری باشم

پ.ن : مامی چند روز پیشا قیمت های لایت رو با ویزیت متخصصا مقایسه می کرد

امروز خانم سلمونی قیمت عصب کشی رو با ویزیت خودش 

Obama

 

همه خوشحالند انگار … همه امیدوارند انگار

mumbai2008

برایم قابل درک نیست بعضی کارهای انسان ها ، بعضی افکارشان ، بعضی اهدافشان

  تصور من این است که علت حضور ما در این جهان انسانی زندگی کردن است و در نهایت تحویل این زندگی به معبود . تلاش هایی می کنیم برای رسیدن یه این هدف . تلاش های زیادی می کنیم . اما اینطور که پیداست دامنه ی این تلاش ها برای افراد متفاوت است و البته تعریف زندگی انسانی 

برایم غیر قابل قبول است که مقصود زندگی ام و راه رسیدن به آن مسبب سلب حق همان زندگی از انسانی دیگر باشد و غیر قابل قبول تر اینکه حتی مستلزم چنان چیزی ؛ مرگ ، با فرض مختار بودن انسان در اخذ چنین تصمیمی نسبت به هم نوع ، بزرگترین مجازات ممکن است برای یک موجود زنده در برابر خطایی مرتکب شده ، چه رسد که قربانی کردنی باشد حاصل از افکار و اهدافی پوچ و تاریک

این همه خون که به پا می کنند بعضی انسان ها به نام خدا ، به نام ارزش و به نام زندگی ، تنها قابل شنیدن است ، قابل دیدن است ، قابل درک کردن نیست 

ELECTION08 – PEACE08

 

 

امروز چشم زمین نظاره گر آمریکاست . مردم جهان همراه و همپای مردم آمریکا نتایج انتخابات ریاست جمهوری این ابرقدرت  جهانی را دنبال می کنند . همانند هر انتخابات دیگری در کشوری قدرتمند و حاکم یا به نحوی مطرح . همانطور که انتخابات فرانسه مورد توجه قرار گرفت . همانطور که درخرداد ماه انتخابات کشور ما سوژه ی دوربین و قلم خبرنگاران خواهد بود .  مسلم است که دلیل این همه توجه و پیگیری تاثیرگزاری اوضاع داخلی این کشور بر مسائل سیاسی  و اقتصادی و به طور کلی  وضعیت آینده سایر کشورهاست . علت حساسیت بیشتری که امسال احساس میشود حضور یک نامزد سیاه دموکرات است که با رفتار و سخنان روشنفکرانه و ظاهرا صلح طلبانه ی خود نه تنها قلب آمریکایی های خسته از سیاست های خشک جمهوریخواهان را ربوده بلکه چشم امید کشور های جهان سومی را هم به خود دوخته است ، شاید که شعارش حقیقت یابد و تغییراتی در این جهان مملو از خشونت و دشمنی دیده شود و چشم جهانیان به فرشته ی صلح روشن گردد. اما جای سوال برای من اینجاست که مگر تفاوتی بین ” قدرتمندان ” وجود دارد وقتی عدم تناسخ قدرت با  آزادی و صلح مدت هاست که به اثبات رسیده ؟  کی و کجا دیده ایم حکومتی را که برای حفظ خود حقوق انسانیت را خواه کم یا زیاد ، پنهانی یا آشکارا ، از مردم خود سلب نکرده باشد ؟ کدام تسلطی است که با اعمال زور و اجبار همراه نباشد ؟  کدام دولتی است که لایه های درونی موجودیتش سیاهی نباشد ؟ خون  نباشد ؟ دولمتردان دلرحم و دلسوز را چه کسی به خاطر دارد ؟

با ابن حال بشیریت با امید زندگی می کند .